നിയന്ത്രണം എന്നു കേൾക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവരുന്ന ആദ്യ ചിന്ത മറ്റുളളവരെ നിയന്ത്രിക്കുക എന്നതാണ്. കർക്കശക്കാരനായ ഒരു കണക്ക് അധ്യാപകനെപോലെ വടിയും പിടിച്ച് വിറപ്പിച്ചും ഭയപ്പെടുത്തിയും സ്കൂളിനെ മുഴുവൻ നിയന്ത്രിക്കുന്ന രീതിയാണ് നിയന്ത്രണം എന്നാണ് നാം ധരിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നത്. അധികാരികൾ തനിക്ക് കീഴിലുള്ളവരെ നിയന്ത്രിച്ചുനിർത്തുന്നത് നാം പലപ്പോഴും കാണാറുണ്ട്.
യഥാർത്ഥ നിയന്ത്രണം എന്നത് മറ്റുള്ളവരെ നിയന്ത്രിക്കുകയല്ല സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുക എന്നാണ് ഗുരുക്കന്മാർ പറയുന്നത്. മറ്റുള്ളവരെ നമുക്ക് പലതരത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കാം. സ്വാധീനം, അധികാരം, പ്രതാപം, ഭീഷണി, നയം ഇതൊക്കെ നിയന്ത്രണത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ചില മാർഗങ്ങളാണ്. ഒരു കണക്കിന് നോക്കിയാൽ അവയെല്ലാം താരതമ്യേന എളുപ്പവുമാണ്. പക്ഷേ അവനവനെ നിയന്ത്രിക്കുക എന്നത് അത്ര എളുപ്പമല്ല. അല്ലെങ്കിൽ പറയൂ സ്വന്തം ചിന്തകൾ, വികാരങ്ങൾ, വാക്കുകൾ ഇവയുടെ മേൽ നമുക്ക് എത്രത്തോളം നിയന്ത്രണമുണ്ട്? ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോൾ നമുക്ക് നമ്മുടെ മേലുള്ള നിയന്ത്രണമാണ് നഷ്ടമാകുന്നത്.
പ്രതികരണം സാവധാനമാകുമ്പോൾ നാം ശക്തരാവുകയാണ്. പെട്ടെന്നുള്ള ചില പ്രതികരണങ്ങൾ നമ്മുടെ ബലഹീനതയുടെ പ്രകടനമാണ്. നമുക്കൊരിക്കലും സാഹചര്യങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനാവില്ല മറിച്ച് നമ്മുടെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാനേ കഴിയൂ. ദേഷ്യത്തിലും മുൻപിൻ ചിന്തയില്ലാതെയും പറഞ്ഞുപോകുന്ന വാക്കുകൾ നമ്മെ എവിടെയെല്ലാമാണ് അപകടത്തിൽ കൊണ്ടുചെന്നു ചാടിച്ചിട്ടുള്ളത്? എന്നാൽ ആ വാക്കുകളുടെ മേൽ നിയന്ത്രണമുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ പല അനിഷ്ടസംഭവങ്ങളും ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു. വികാരത്തള്ളൽ കൊണ്ട് നാം നമ്മുടെ തന്നെ പേരും വിലയും കളഞ്ഞുകുളിക്കാറില്ലേ? അതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിന് പകരം സ്വയം നിയന്ത്രണമുണ്ടായിരിക്കട്ടെ. ചിന്തകളുടെ മേൽ ..വാക്കുകളുടെ മേൽ.. വികാരങ്ങളുടെ മേൽ…അവനവന്റെ ബലഹീനതകളുടെയും ദൗർബല്യങ്ങളുടെയും മേൽ നിയന്ത്രണമുണ്ടാകുമ്പോഴാണ് നാം കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെട്ട മനുഷ്യരായി മാറുന്നത്.
ഒരു നോമ്പുകാലത്തിലൂടെയാണ് നാം കടന്നുപോകുന്നത്. ഈ അവസരത്തിൽ നോമ്പിന്റെ പല അനുഷ്ഠാനങ്ങളിലൂടെയും കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവനവന്റെ മേലുള്ള നിയന്ത്രണത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും പുതിയ ചില വിചാരങ്ങൾ രൂപപ്പെടട്ടെ.
ആശംസകളോടെ
വിനായക് നിർമ്മൽ
എഡിറ്റർ ഇൻ ചാർജ്