ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിതം വ്യത്യസ്തമാണ്. ജീവിതത്തോടുള്ള സമീപനവും അതനുസരിച്ച് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. എങ്കിലും പൊതുവെ ജീവിതത്തോടുള്ള സമീപനങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്വമെന്ന് പറയുന്നത് ഒന്നുതന്നെയാണ്. ചിലർ വളച്ചുകെട്ടി കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നവരും പലതും ഒളിപ്പിക്കുന്നവരുമാണ്. ഒരു നിഗൂഢത അവരുടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും കലർന്നിട്ടുണ്ടാവും. ഇത്തരക്കാരെ പൊതുവെ ആളുകൾ ഇഷ്ടപ്പെടാറില്ല. സ്വന്തംകാര്യം കാണാൻവേണ്ടി മറ്റുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവരുമുണ്ട്. അവർക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് പ്രവർത്തിച്ചു പ്രീതിപിടിച്ചുപറ്റി സ്വന്തം കാര്യം നേടിയെടുക്കുക. അനാവശ്യമായി പ്രശംസിക്കുക, മുഖസ്തുതി പറയുക ഇതെല്ലാം ഇത്തരക്കാരുടെ പ്രത്യേകതകളാണ്.
മറയില്ലാതെ, സത്യസന്ധമായി സംസാരിക്കുന്നവരും പെരുമാറുന്നവരുമാണ് കൂടുതലായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന നിയമങ്ങളിലൊന്ന് സുതാര്യരാവുക, കൃത്രിമത്വം ഇല്ലാതെ പെരുമാറുക എന്നതാണ്. സ്വയം അംഗീകരിക്കുകയും ആദരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് മറ്റൊന്ന്. സ്വയം വിമർശനവും വിലയിരുത്തലും നല്ലതാകുമ്പോഴും സ്വയം വിലകുറച്ചു കാണാതിരിക്കുക. സ്വന്തം തെറ്റുകൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതും പിഴവുകൾ അംഗീകരിക്കുന്നതും നല്ലതാകുമ്പോഴും അവനവരെത്തന്നെ വിലയില്ലാത്തവരായി കാണുന്നത് ആശാസ്യമല്ല. വിനയമോ എളിമയോ അല്ല അത് പലപ്പോഴും അപകർഷതാബോധമാണ്.
എല്ലാകാര്യങ്ങളിലും എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവർ കൂടെയുണ്ടാകണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുണ്ട്. പക്ഷേ അത് പ്രായോഗികമല്ല. ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കാൻ മനസ്സിനെ സന്നദ്ധമാക്കുക. ഒറ്റയ്ക്കു നിന്നും കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ പഠിക്കുക. ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കുന്നതും ഒറ്റയ്ക്കായിപോകുന്നതും ഒരു കുറവല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ജീവിക്കുക. സ്വന്തം തെറ്റു സമ്മതിക്കാൻ പലപ്പോഴും വിഘാതമായി നില്ക്കുന്നത് അഹംബോധമാണ്. ഞാൻ എന്ന ഭാവമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് സ്വന്തം തെറ്റിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം മറ്റുള്ളവരിൽ ചുമത്തുന്നത്. ഇത് ശരിയായ രീതിയല്ല. സ്വന്തം തെറ്റുകൾ സമ്മതിക്കുന്നതും ഏറ്റുപറയുന്നതും മനസ്സിന് വലുപ്പമുള്ളവർക്കുമാത്രമാണ്.
മറ്റുള്ളവരെ കേൾക്കാൻ തയ്യാറാവുക. ഇന്ന് പലർക്കും മറ്റുള്ളവരെ കേൾക്കാനല്ല അവനവനെക്കുറിച്ചു പറയാനാണ് താല്പര്യം. കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നവരെ മറ്റുള്ളവരും കേൾക്കും. ചുരുക്കത്തിൽ ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്വം എന്നു പറയുന്നത് ഇവയാണ്: സുതാര്യരാവുക, സ്വയം സ്നേഹിക്കുക, ഏകാന്തതയെ സ്നേഹിക്കുക, തെറ്റുകൾ അംഗീകരിക്കുക, കേൾക്കാൻ മനസ്സുള്ളവരായിരിക്കുക.