പരിഹരിക്കപ്പെടാൻ കഴിയാത്ത ഒരേയൊരു പ്രശ്നമേയുളളൂ. മരണം. മറ്റെല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും ഒരു തരത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരുതരത്തിൽ പരിഹാരമുണ്ട്. എന്നാൽ മരണത്തിന് മാത്രം പരിഹാരമില്ല. അതുകൊണ്ടാവാം മരണം എന്നുകേൾക്കുമ്പോൾ നാം പതറിപ്പോകുന്നത്. പരിഹരിക്കപ്പെടാൻ കഴിയാത്ത സമസ്യകൾ ഒരേ സമയം ജീവിതത്തെ ത്രില്ലടിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. ഉത്തരം കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നല്കേണ്ടതുമാണ്. പക്ഷേ നമ്മെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതിന് ഉത്തരമില്ല എന്നതാണ് മരണത്തെ ഭയപ്പാടിന്റെ നിഴലിൽ നിർത്തുന്നത്.
സത്യത്തിൽ ജനിച്ചുവീണ നിമിഷം മുതൽ നമുക്കൊപ്പം മരണവും പിറക്കുകയാണ്. നമുക്കൊപ്പം മരണവും സഞ്ചരിക്കുകയാണ്. നമുക്കൊപ്പം മരണവും വളരുകയാണ്. ചിലരുടെ വളർച്ച അമ്പതിൽ നില്ക്കുന്നു വേറെ ചിലരുടേത് എൺപതിലും നൂറിലും. മരണമില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ.. അങ്ങനെ വിചാരിക്കാത്ത, ആഗ്രഹിക്കാത്ത ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാവുമോ? അതുകൊണ്ടാണ് മരണത്തെ ജീവിതത്തിന്റെ എതിരാളിയായി നാം കാണുന്നത്. സത്യത്തിൽ മരണം ജീവിതത്തിന്റെ എതിരാളിയല്ല ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണ്. മരണമുള്ളതുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങൾക്ക് ഇത്രയുമെങ്കിലും ദൃഢതയും ഇഴയടുപ്പവുമുണ്ടായിരിക്കുന്നത്. നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ചിന്ത കൊണ്ടും അകന്നുപോകുമോയെന്ന ആകുലതകൊണ്ടും നാം ചേർന്നിരിക്കുന്നത്. സത്യത്തിൽ മരണമാണ് ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം. മരണമില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ എത്രയോ വിരസമായിപോകുമായിരുന്നു നമ്മുടെ ജീവിതം. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരെക്കാൾ ചിലപ്പോഴൊക്കെ നാം മരിച്ചുപോയവരെ സ്നേഹിക്കുന്നത് മരണം അത്രമേൽ വലിയ ആഘാതം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്മേൽ വരുത്തിവച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ്.
