സ്നേഹം ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ഒരു അനുഭവത്തെക്കാൾ ബോധ്യമാണ്. ബോധ്യമുണ്ടാവുമ്പോഴാണ് സ്നേഹം അനുഭവമായി മാറുന്നത്. നീയെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് എനിക്ക് ബോധ്യമാവുമ്പോഴാണ് നിന്നെക്കുറിച്ചോർമ്മിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സമാധാനവും ശാന്തതയും അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നത്. എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ നീയുണ്ടല്ലോയെന്നും നിനക്ക് സ്നേഹിക്കാൻ ഞാനുണ്ടല്ലോയെന്നുമുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ തിരിച്ചറിവുണ്ടാകുന്നത്.
നിന്റെ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് വേണ്ടത്ര അറിവോ ബോധ്യമോ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഞാനെപ്പോഴും നിന്റെ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് പരാതിപറയുന്നത്.. നിന്റെ സ്നേഹത്തിൽ സംതൃപ്തി കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്തവിധത്തിൽ ഞാൻ അസ്വസ്ഥനാകുന്നത്. സ്നേഹം തിരിച്ചറിയാൻ നീയൊരിക്കലും എന്റെ അടുത്തുണ്ടായിരിക്കണമെന്നു പോലുമില്ല. തമ്മിൽ കാണണമെന്നോ കേൾക്കണമെന്നോ പോലുമില്ല. ഏതോ ഒരു ദേശത്ത് രണ്ട് മതിലുകൾക്കപ്പുറത്തായിരിക്കുമ്പോഴും സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നവിധത്തിൽ ഹൃദയങ്ങൾക്ക് തമ്മിൽ അടുപ്പമുണ്ടാക്കാൻ കഴിയുന്നത് സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരസ്പരതിരിച്ചറിവുകളിൽ നിന്നാണ്. അതെ
സ്നേഹത്തെ തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ് പ്രധാനം. ചിലർക്ക് താൻ സ്നേഹിക്കുന്നവർ എപ്പോഴും ഒപ്പമുണ്ടായിരിക്കണം, എപ്പോഴും ഫോൺ ചെയ്യണം, സമ്മാനങ്ങൾ നല്കണം. ഇഷ്ടമുള്ളതുപോലെ പെരുമാറണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ അവർക്ക് അങ്ങനെയൊരു സ്നേഹമുണ്ടെന്ന് തന്നെ വിശ്വാസമാവുകയുള്ളൂ. അത് തെറ്റാണെന്നോ ശരിയാണെന്നോ വിധിയെഴുതാനാവില്ല. കാരണം ഓരോരുത്തരുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെ രീതികൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന രീതികളും വ്യത്യസ്തമാണ്. നിന്റെ പൊട്ടിത്തെറിക്കലുകളും പരാതിപ്പറച്ചിലും പരിഭവങ്ങളും സ്നേഹം തന്നെയായിരുന്നുവെന്ന് ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനവിനാഴികയിൽ സോക്രട്ടീസ് ഭാര്യയെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. അരികിലാണെങ്കിലും അകലെയാണെങ്കിലും സ്നേഹത്തെ അറിയുക. പരിഭവങ്ങളിലും പരാതികളിലും സ്നേഹത്തെ തിരിച്ചറിയുക. മഞ്ഞിലും മഴയിലും തൂണിലും തുരുമ്പിലും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദൈവാനുഭവത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതുപോലെ സ്നേഹത്തെയും തിരിച്ചറിയുക.
സ്നേഹമുളള അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതാണ് നമുക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത്. വീട്ടിലായാലും തൊഴിലിടങ്ങളിലായായും. സ്നേഹത്താൽ കണക്റ്റഡാകേണ്ടവരാണ് മനുഷ്യർ. സനേഹത്തിന്റെ അഭാവം മനുഷ്യരെ ഡിസ്കണക്ടാഡാക്കും. ഇന്ന് നമ്മുക്കിടയിലെ ബന്ധങ്ങൾ വളരാത്തത് അല്ലെങ്കിൽ വളർന്ന ബന്ധം പോലും മുരടിച്ചുപോകുന്നതിന് കാരണം നമ്മുക്കിടയിലെ സ്നേഹത്തിന്റെ കണക്ഷനുകൾ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടുകിടക്കുന്നതാണ്.
